Terwijl ik wachtte om aan boord te gaan van mijn vliegtuig voor een lang weekend in Cabo, vertelde hij me over zijn missie - 4CornersHike, die hem dwars door de VS had gevoerd... twee keer... te voet. Luisteren naar Eli's verhaal was de herinnering die ik nodig had; een herinnering in dankbaarheid.
Hoewel we al een paar keer hadden gechat en ik al veel over zijn reis wist, wilde ik graag meer details horen over waar zijn reis hem tot dan toe had gebracht. Naarmate zijn aankomst in Seattle dichterbij kwam, spraken we vaker met elkaar. Ik had in januari gezworen dat ik hem zou ontmoeten als hij in de buurt zou zijn en die belofte wilde ik graag nakomen.
Het verhaal
Na zijn diensttijd in het Amerikaanse leger verloor Eli verschillende vrienden aan zelfmoord als gevolg van PTSS. Dit kwam hard aan bij Eli. Hard. Toen het voelde alsof niemand iets deed, voelde hij een overweldigende drang om iets te doen. Hij wilde deze slachtoffers en de miljoenen andere Veteranen die lijden aan PTSS een stem geven. Met deze vastberadenheid verkocht Eli bijna alles wat hij bezat - zijn kleren, zijn truck, zijn geliefde bezittingen. Hij hield slechts een paar kleine dozen over met zijn meest waardevolle bezittingen.
Eli wilde zijn verhalen over verlies met anderen delen in de hoop licht te brengen. Hij plande een route van enkele jaren die hem van Florida naar het westen voerde, langs de Pacifische kust, over de noordelijke Rockies en door de vlakten van het Middenwesten. Onderweg ontmoet hij veteranen en families in VFW-hallen, gemeenschapscentra en scholen om zijn boodschap te verspreiden. In februari 2019 voltooit hij zijn epische avontuur van Maine terug naar Florida.
Telefonisch over deze reis horen was één ding, maar ik stond te popelen om Eli persoonlijk te ontmoeten. De ochtend van onze ontmoeting aten we een stevig ontbijt terwijl we eindeloos kletsten. We hadden het over de normale dingen- Hoe gaat het met je e-bike been? Wat vind je van je KINEKT-zadelpen? Hoe gaat het met de fiets? Hoe gaat het met JOU? Toen vroeg ik Eli welke drie mensen hem het meest hebben geïnspireerd. De eerste was makkelijk voor hem - zijn moeder. Zij is een rots voor hem geweest. De tweede was Dave Grohl en de Foo Fighters. Hij hield van hun muziek en de vrijgevigheid die ze aan hun fans hebben getoond. Hij waardeerde hoe nederig en menselijk ze waren, zelfs als beroemdheden. Hij kon niet meteen een derde bedenken, maar hij was geïntrigeerd omdat hem dat nooit eerder was gevraagd. Hij had meer tijd nodig om na te denken. Eerlijk is eerlijk, Eli. Ik weet zeker dat je veel tijd hebt om na te denken terwijl je door de zinderende woestijn of over ruige bergpassen fietst. Ik zal dit zeker opvolgen.
De missie
Eli wilde meer bekendheid geven aan PTSS bij veteranen, terwijl het vaak voelt (voor hen of hun familie) alsof niemand luistert of wil helpen. Over het algemeen doet onze samenleving slecht werk bij het omgaan met psychische aandoeningen. Er rust een taboe op, alsof we er niet over mogen praten of veroordeeld worden als we om hulp vragen. Gooi daar het stigma van de "hard-core" militairen bij en het taboe wordt nog groter. Uit statistieken blijkt dat naar schatting 10-20% van de veteranen die terugkeren uit een oorlog lijdt aan PTSS. Daarvan verliezen er elke dag ongeveer 20 hun leven door zelfmoord. Dat zijn meer dan 7000 levens per jaar. Eli gaf me een betrouwbaar equivalent. Dat zou meer zijn dan de NFL (~1700), NHL (~1500), MLB (~1200), NBA (~500). Het lijkt me dat als ons land al die mensen zou verliezen, er een hoop stennis zou worden gemaakt, toch? Waarom besteden we dan niet hetzelfde gevoel van urgentie of aandacht aan het helpen van de mannen en vrouwen die hard werken en hun leven riskeren om ons veilig te houden?
De reis
Eli begon zijn reis van 13.000 mijl in februari 2016. Hij begon zijn reis op te splitsen in een paar redelijke stukken:
Leg #1: Pensacola, Florida naar Las Angeles, Californië | Modus: Te voet | Status: Compleet
Tweede etappe: Las Angeles, Californië naar Seattle, Washington: Te voet | Status: Compleet
Leg #3: Las Vegas naar Seattle, Rockies, Plains, landing in Maine | Modus: E-bike | Status: In Progress sinds maart 2018. ETA, najaar 2018
Etappe #4: Maine naar Key West, Florida | Modus: E-bike | Status: ETD eind winter 2019
Tegen de herfst komt Eli aan in Maine en rust hij uit voor de winter thuis in Ohio. Zodra de onvoorspelbare temperaturen aan de oostkust wat milder worden, begint hij aan zijn laatste reis. Tot nu toe is hij mensen tegengekomen die hem probeerden te ontvoeren, ratelslangen, een hitteberoerte en hij is zelfs aangereden door een auto. Gelukkig heeft hij grote rampen weten te voorkomen, maar makkelijk is het niet geweest. Ik durf te gokken dat de meesten van ons al lang voordat het zo uitdagend werd, zouden stoppen met zo'n reis. Eli niet. Hij heeft het allemaal volgehouden vanwege zijn toewijding om levens te helpen redden en dat alles met een grote glimlach op zijn gezicht.
De Boodschap
Als je een veteraan bent, moet je weten dat je er niet alleen voor staat. Er zijn hulpbronnen en hulp beschikbaar. Het is moeilijk om je angsten in te slikken en hulp te zoeken, vooral wanneer de maatschappij het stereotype van de "stoere jongen" schetst. Maar eerlijk is eerlijk, deze mentale problemen onder ogen zien kan het moeilijkste zijn wat je ooit zult doen. Het is niet gemakkelijk om psychische stoornissen te overwinnen en vaak is het moeilijk om te weten waar je moet beginnen of aan wie je het moet vragen. Eli's boodschap aan veteranen is deze: denk aan je dierbaren en de pijn die je zou veroorzaken als je jezelf van het leven berooft. Ze willen je helpen, ze willen je in hun leven.
Als je de geliefde bent van een veteraan die aan PTSS lijdt, raadt Eli aan om niet op te geven. Deze mensen hebben je hulp nodig en hebben de vastberadenheid van geliefden nodig om in te grijpen. Er zijn misschien hardnekkige discussies voor nodig, maar Veteranen die aan PTSS lijden moeten voorzichtig worden overgehaald.
De uitkomst
Tot nu toe heeft Eli negen brieven ontvangen van veteranen die hem bedanken. Deze mensen bedanken hem voor het redden van hun leven omdat ze op de een of andere manier zijn verhaal hebben gehoord en hulp hebben gekregen. Eli heeft tot nu toe negen levens gered. De meesten van ons zullen nooit het gevoel hebben dat ze een leven hebben gered omdat ze aanwezig waren, onbaatzuchtig waren en vochten voor iets waar ze in geloofden. Stel je de verandering voor die we allemaal in de wereld zouden kunnen maken als we een beetje zouden opofferen en de minst bereisde weg zouden nemen.
Als Eli's reis niet het grootste voorbeeld is van onbaatzuchtigheid en menselijkheid dat ik ooit persoonlijk heb meegemaakt, dan weet ik het niet meer. Eli is een van de meest charismatische, nederige mensen die ik ooit heb mogen ontmoeten. Ik zal zijn reis blijven volgen en deze delen met degenen die ik ontmoet. Als je mij zou vragen naar de meest inspirerende mensen in mijn leven, zou ik zeggen dat Eli Smith in de top drie staat. Terwijl ik hier zit te piekeren over welke nieuwe lampen ik moet kopen voor mijn nieuwe huis of welke tint grijs ik mijn muren moet verven, is Eli bezig levens te redden. Dat zet je aan het denken. En als dat niet zo is, heb je misschien een dosis realiteit nodig.
Bekijk de korte video van El en mij. Je krijgt een voorproefje van zijn sprankelende persoonlijkheid en passie voor zijn doel. Als je meer wilt weten, bekijk dan zijn Facebook-pagina- 4cornershike. Je vindt er een lijst met steden die hij tijdens zijn reis aandoet. Er is ook een doneerknop als je wilt helpen. $Met 5 kan hij een lekkere lunch kopen, met $25 kan hij een paar dagen vooruit. $100 zorgt ervoor dat hij voor minstens een week kan eten. Als je met Eli in contact wilt komen, kun je hem mailen op 4cornershike@gmail.com (wat ook zijn PayPal donatieadres is).
Je hoeft niet al je bezittingen te verkopen en door het land te trekken om een verschil te maken, maar ik daag je uit om een moment te nemen om na te denken over hoe je aardig kunt zijn en goed kunt doen in jouw gemeenschap.
Bronnen
https://www.ptsd.va.gov/public/ptsd-overview/basics/how-common-is-ptsd.asp
https://en.wikipedia.org/wiki/United_States_military_veteran_suicide
Deel:
Cascade Cross #1 Wedstrijdverslag
Beoordeeld door: Avontuur Fietsersbond