Eenvoudig voortbewogen: Een 1500 km warming-up

Oorspronkelijk geplaatst op 29 juli 2017 door Dan Clark

Reizen op de fiets kan heerlijk eenvoudig of waanzinnig ingewikkeld zijn. De realiteit schommelt van minuut tot minuut en van dag tot dag tussen deze twee polen, vooral als je als gezin van vier in de wildernis reist. Het kost wat tijd om in een nieuwe routine te geraken en echt op gang te komen - ongeveer 1500 km in ons geval.

Week 1: Begrip en aanpassing
Het was ontmoedigend en vaak overweldigend om als jong gezin vanaf het meest noordelijke beginpunt van de weg in Canada te rijden. In onze eerste week rees bij elke nieuwe uitdaging de angst: de vraatzuchtige insecten, zwaarbeladen fietsen op dreigende beklimmingen, harde windvlagen op de onbeschutte toendra, of drukkende hitte in kalme heldere omstandigheden onder een 24-uurs zon.

Dag 6 was cruciaal. Ik had bijna het hele project van negen maanden opgegeven (om als gezin van de Noordpool naar Mexico te rijden langs de Continental Divide). De klim die voor me lag, leek onmogelijk onder een harde tegenwind die over de hoogten van de Continental Divide scheurde. Als dat niet 

En dan was er nog onze lading mensen en spullen die elke helling zwaar maakten. Opgezadeld - letterlijk en fysiek - met het gewicht van mijn verantwoordelijkheden als ouder, kon ik nauwelijks ademhalen, laat staan trappen. Ik was klaar om te stoppen. Maar toen ik me omdraaide om een blik terug te werpen, kreeg ik een glimlach en aanmoedigingen van beide kinderen. Uit eigen beweging zei de achtjarige Ava Fei wat ik vaak heb toegejuicht als het moeilijk wordt: "We doen het!".

Hoe kon ik daarna stoppen?

Week 2: Het noorden omarmen
Naarmate we de tweede reisweek op het zware gravel van de Dempster Highway ingingen, begonnen we meer successen dan spanningen te ervaren. We omarmden het noorden. De insecten waren minder constant en onze ladingen beter beheersbaar. Onze vriend Olav Falsnes was zo vriendelijk om onderweg ijs en vers fruit voor de kinderen af te leveren. Hij hielp ons zelfs met water op een 120 km lang droog stuk waar vuur de weg dreigde af te sluiten en andere fietsers de pin trokken vanwege een hitteberoerte. Daden van vriendelijkheid van de lokale bevolking en passerende automobilisten hielpen ons vertrouwen op te bouwen - het eten van kariboe stoofpot, uit vrije wil gegeven door een inheemse oudere, overstijgt bijna elke ontbering.

Op dag 11 klikte het voor het eerst. Met een koele dag en 

met gunstige wind, reden we door het vuur dat de weg had afgesloten en reden we door een stuk van 50 km waar een agressieve grizzly was gesignaleerd. We reden zelfs 40 km extra met een straffe wind om een verborgen camping en welverdiende rustdag aan de oevers van de Ogilvie River te bereiken. Terwijl ik toekeek hoe de kinderen sprookjeshuisjes bouwden en stenen in de rivier gooiden, begon ik de tevredenheid te voelen die voor mij een constante is op deze wildernistochten.

Week 3: Het begin van zelfvertrouwen
Toen we de 520 km tussen Dawson City en Whitehorse reden, begonnen we tussen de regenbuien door steeds meer vertrouwen te krijgen. Toen de lucht na vier regenachtige dagen eindelijk opklaarde, voelde onze vooruitgang op het asfalt voor het eerst van de reis inspirerend aan. Ons peleton van eigen bodem begon echt te bewegen en we voelden ons allemaal sterk toen we het tempo van 25 km/u een flink stuk konden volhouden. Het vergt wat werk om drie motoren eendrachtig te laten schakelen en om de kinderen te laten communiceren wat er allemaal gebeurt terwijl we over de weg rijden, maar we verfijnen onze systemen en voelen ons elke dag beter.

Het kan geen kwaad dat er op dit stuk ook een paar voorzieningen zijn. We hebben minder eten bij ons en stoppen af en toe voor een lekkernij langs de weg. Het is verbazingwekkend hoe een paar kaneelbroodjes zo groot als je hoofd je op de been kunnen houden na een paar uur hard trappen!

Verder lezen....