Kratermeer en de Rodriguez Bandito

Dit was dus mijn vierde 'echte' rit op de Rodriguez Bandito. De eerste rit was een lokale groepsrit in de buurt van Bellingham (AKA: The Donut Ride), de tweede was een groepsrit vanuit Eugene en de derde was een top & re-summit van Lassen Peak op weg naar Interbike vorige week. Op mijn route terug van Interbike nam ik zoveel mogelijk binnenwegen als maar mogelijk was, want Interstate 5 zuigt het leven uit je als de martelmachine in de Princess Bride.

Dus stond ik vroeg op uit het hotel van de natuur, langs een willekeurige brandweg, naar het noorden via Klamath Falls en vervolgens naar het oosten over de laatste eenzame kilometers in het donker voor zonsopgang naar de Crater Lake Lodge. Een hol waarvan je altijd onder de indruk blijft, zelfs in de schemering. Dit was mijn tweede rondje om het meer, want vorig jaar reed ik over de rim road met mijn 8-jarige dochter op een tandem (en we maakten ook een rondje op een rondvaartboot in een park langs de binnenkant van de krater... maar dat is een ander geweldig verhaal). Crater Lake is gewoon een magische en majestueuze plek die met recht een plaats verdient in de bibliotheek van onze nationale parken.

Om op te merken... tijdens de rit naar de rand stonden er veel borden die waarschuwden voor bouwwerkzaamheden en afgesloten wegen. Ik baalde... zou ik er wel kunnen rijden? Was deze omweg het risico waard? Ik parkeerde en ging naar de historische lodge voor een natuurpauze en kon een heerlijke latte krijgen van een knapperige medewerker. Ik zat net voor 7 uur op de fiets nadat ik een paar lagen had aangetrokken, want er lag nog genoeg sneeuw op de randen en noordelijke flanken van de kraters. Ik vertrok uit de lodge en ging met de klok mee. Meteen na het verlaten van de lodge schoof ik onder het eerste gesloten hek door. Ja, het was 'GESLOTEN' en de eerste bouwvakker die aankwam gaf me een zwaai en een knikje toen hij het even opende voor een vrachtwagen... en het daarna snel weer sloot. Ik was de enige rijder die er vandaag doorheen ging. JA!!! 3/4 van mijn rit was vrijwel autovrij op deze mooie maandagochtend in september.

Oh ja, ik reed op de Bandito, gespecificeerd met een Kinekt zadelpen en een verse set Panaracer Gravel King banden. De fanfare die deze fiets kreeg op Interbike was indrukwekkend, dus ik was enthousiast om de schoonheid ervan te laten zien tegen de achtergrond van Crater Lake. Langs de rand zijn er talloze afslagen en vergezichten die allemaal de moeite waard zijn (zie foto's), maar wat mijn aandacht meteen trok, was de eerste klim toen mijn benen opwarmden en mijn longen op scherp gingen staan. Het was een frisse ochtend met een hemelse zonsopgang. Ik zat in de fiets, in mijn Kinekt en reed de eerste helling op. De fiets raasde vooruit op een weg die verre van schoon was, bezaaid met stenen en puin en 

misschien op een helling van 5%. Ik merkte dat ik de brokstukken negeerde, de motor over alles heen liet rollen en gewoon mijn ogen omhoog hield en de motor aan. Het was een gek gevoel... en enorm opwindend. Ik klom moeiteloos, zweefde over de weg en liet mijn ogen afdwalen om te genieten van de wereld waarin ik me bevond, niet gefocust op de weg waarop ik me bevond. En ik haalde een hoogte van 8000+ voet!

Net als vorig jaar tijdens mijn rondreis waren er talloze stukken met aan de gang zijnde bouwwerkzaamheden met zeer ruwe stukken grind waar de weg was gestript, zodat er dikke, heilige, ongelijke en ronduit geweldige stukken grind en bestrating overbleven. Bij elk volgend stuk vond ik het makkelijker en veel leuker om gewoon gas te geven en door te rijden. Met de Kinekt onder me paste de fiets zich aan het terrein aan zonder mijn lichaam te belasten... ik zocht naar meer. Zelfs als de weg perfect was, betrapte ik mezelf erop dat ik doelbewust op de zijstangen ging zitten en over de steenslagvlaktes reed, in de vloeibare afgronden tuurde en lachte om het plezier ervan. Dit is waarom we rijden.

Dus wat omhoog gaat, moet ook omlaag komen. De Rim Road heeft veel van beide en de afdalingen werden een ware testomgeving voor de controle en het functioneren van zowel de motor als het lichaam, herhaaldelijk. Daarom moeten rijders meestal opstaan en de fiets een beetje schrap zetten terwijl ze met hoge snelheid afdalen, vooral op bergwegen met ontelbare kuilen, bezaaid 

grind, vorstschade, vervelende kuilen, open scheuren en de onophoudelijke en vaak onoverzichtelijke bochten. Beugelen vergt veel concentratie, energie en vaardigheid. Opstaan en het zadel een beetje ontlasten terwijl je met je kont sleurt, is standaard in grote afdalingen als je echt wilt vliegen. MAAR, en ik zeg MAAR, met de Kinekt aan boord was ik in staat om mijn BUTT in het zadel te houden, het gewicht van mijn benen te halen en de motor op snelheid met mijn heupen aan te drijven, waardoor de spanning van mijn grip op het stuur wegviel. Al die golven, hobbels, scheuren en potentieel rampzalige kenmerken werden bijzaak.

Tijdens deze rit ben ik verschillende keren door dingen gereden waarvan ik weet dat ze me normaal gesproken zouden hebben gelanceerd, vervormd, verslagen en eigenlijk iedereen bang zouden hebben gemaakt bij 45+mph. Niet zo vandaag. Mijn lijnen waren voorbedacht, mijn ogen waren oplettend en scannend en mijn kont zat stevig in het zadel, waardoor ik de volledige controle hield.

De Bandito is een one-bike-quiver die alles aankan wat ik er maar onder wil gooien. Weg, gravel, cross en een behoorlijk stuk singletrack liggen allemaal binnen zijn bereik. Met nog een set 650B wielen naast de set voor op de weg kan ik een paar van mijn andere fietsen met pensioen sturen. Het enige voorbehoud dat ik bij de fiets heb, is de SRAM Rood. Ik ben een Shimano-man, dus ik moest meer kracht zetten bij het opschakelen en het niet vinden van de gewenste versnelling was een beetje vervelend, maar niets dat niet kon worden overwonnen met geduld, doorzettingsvermogen... en een paar keer dubbel schakelen. De kappen waren ook niet naar mijn zin...maar we zijn aan het muggenziften...BFD.

De Rim Road route eindigt met een paar, nu verstopte, switchbacks die je terugbrengen naar de Lodge. Ik voelde me echt fris, mijn armen en handen deden geen pijn van de afdalingen en mijn zintuigen waren fris en open en namen nog steeds de wereld om me heen in me op, niet onder me. Mijn benen voelden de kilometers, maar mijn lichaam niet. Ik verlangde naar nog een ronde... maar de weg was nu helemaal afgesloten. Jammer voor alle andere fietsen die ik aan fietsenrekken zag bungelen. De vroege vogel krijgt de worm...eh...weg.

En? Is Crater Lake een 'Bucket List' attractie? Ja. Doe het, doe het vroeg en doe het vaak.